این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست/این چه شمعی است که جانها همه پروانه اوست

اربعین حسینی یادآور بازگشت قبیله عشق به وصال پر راز ورمز معشوق است. وصالی پس از امتحان هجرت و صبری خدا خواسته و زیبا. هجرتی که از سنخ هجرت های صدر اسلام؛ ادای وظیفه و پیوستن به سرزمین موعود و طی طریق الی الله است. هرچند این هجرت، در نگاه فرشی پرمشقت و مالامال از محنت دنیوی و حتی مشاهده تباهی ها ، پلیدی ها و واماندگی بشریت در عصر یزید  است، لکن از منظر بندگی، تجربه ای پرسود و ممارستی والا در مسیر عشق و سلوک عرشی برای خاص الخواص و محبین خاطر بی انتهای حضرت حق است. باز هم مقدر بود که  هجرت در خاندان رسالت تبلور یابد و سمبل هدایت به سوی نور شود؛ و زینب ؛  عقیله بنی هاشم، پرچمدار حرکت به سوی حدوث قیامی دیگر است که امروز و در عصر غیبت بی تردید می توان آن را همطراز قیام عاشورای حسینی دانست. قیام حسینی با قیام اربعین زینبی تشعشع ابدی یافت و از پس هجرتی سوزناک به زایشی بالنده در درازنای  تاریخ بدل گشت. قایم قیام  اول، حسین است که با سرخی خون مطهرش به مقصد الهی و پایانی قدسی نایل شد، اما قایم قیام دوم زینب است که همچون سروشی پرسرور سبزی حیات تشیع را با جویبار خون های کربلای پربلا وعده می دهد و این جور می نمایاند که فلسفه قیام حسین جز با خون حسین و صبر و هجرت و بازگشت زینب برای نسل های بعد آشکارتر نمی شد و منشا اصلاح، امید و اتحاد متدینین و دلدادگان به سلاله پاک نبوی نمی گردید. شکر خدا را بجا می آوریم  که در زمانه ما اربعین پیوند دهنده همه انسان ها و پیروان ادیان آسمانی شده و عشق به حسین ( ترجمان هدی ورحمه للعالمین) را در اعماق دلها نشانده است. اربعین برحسینیان ومدافعان زینب (س) تعزیت باد.